De kenner weet al wat we bedoelen met die kop. De Nissan Qashqai van deze generatie heeft een benzinemotor in het vooronder, maar gedraagt zich toch echt als een EV. Hoe dat kan gaan we je haarfijn uitleggen. Tegelijkertijd vertellen we maar meteen hoe dat dan rijdt, als we toch bezig zijn.
| Sterke punten | Zwakke punten |
| + Fijn materiaalgebruik | – Duikbootgeluiden |
| + Efficiënte aandrijving | – Rempedaalbewegingen |
| + Google ingebouwd | – Android Auto / Apple CarPlay via kabel |
Wat is de Nissan Qashqai?
Nu kan de grap opgegooid worden dat men geen Nissan koopt maar enkel financiert. Het merk heeft echter gigantische hoeveelheden van deze C-segment-SUV verkocht. Deze generatie, de derde, is een verrijking van wat ze al die tijd en met al die verkopen geleerd hebben.
Dat wil het volgende zeggen: in deze auto rijd je volledig elektrisch. Is dat logisch, gezien er ook gewoon een benzinemotor aan boord is? Ja hoor, want de enige taak van die benzinemotor is het aanvullen van het kleine, 4,8 kWh grote accupakket dat Nissan meegegeven heeft aan de Qashqai. Dat scheelt gewicht, terwijl het natuurlijk de voordelen geeft van een elektrische aandrijflijn, omdat die altijd van lading voorzien is. In essentie is het een seriële hybride, waarbij de wielen altijd elektrisch worden aangedreven.
Voor huidige maatstaven is het geen enorme auto, maar hij meet nog altijd net geen 4,6 meter in lengte en iets meer dan 2 meter in breedte. Hoogte heeft hij ook: 1,62 meter. Hierin ben ik specifiek, omdat dit wil zeggen dat de auto marginaal lager is dan ikzelf. Ook wel eens fijn.
Hoe rijdt de Nissan Qashqai?
Je zal het niet raden, maar het rijdt als een EV. Dat is geen toeval; sterker nog, het merk heeft veel werk verzet om dit voor elkaar te krijgen. Het direct beschikbare vermogen, het subtiel oplopende koppel en zelfs het afzwakken van het vermogen bij iets hogere snelheden: het hele EV-plaatje klopt. Vanuit stilstand naar 100 km/h duurt 7,6 seconden. Indrukwekkender zijn de verbruikscijfers. Voor dit modeljaar zijn ze dan ook flink aan de bak gegaan. De motor maakt tot 5,6 decibel minder geluid, ook is die vriendelijker voor de benzinetank en is er vanaf nu een WLTP-actieradius van 1200 kilometer.
Gedurende onze week met de auto hebben we een gemiddelde van 4,6 liter per 100 kilometer weten te behalen. Dat is maar 0,2 liter meer dan wat de WLTP-cyclus laat zien die Nissan zelf aanhaalt. De elektromotor stuurt enkel de vooras aan en duwt 205 pk en tot 330 Nm koppel die kant op. Genoeg om voldoende te zijn, niet genoeg om spannend te worden. Dat is dan ook niet nodig in een dergelijke machine, zeker niet gezien zijn gewicht van 1637 kilogram.
Het stuur ligt lekker in de hand en de auto laat zich er lekker licht mee besturen. Het gewicht in dat stuur is aanwezig genoeg voor een hint van gevoel, maar is op het middelste punt eveneens gevoelloos. Dat hebben meerdere auto’s in dit segment. We hebben het hier dan ook niet over een puur bloedracespaard of een echte rijdersauto. Het onderstel is niet van zijn stuk te brengen en is overduidelijk gefixeerd op comfortabel van punt A naar punt B reizen, precies zoals het hoort. Dat gaat dan ook goed.
De remmen zijn eveneens lekker uitgebalanceerd, maar – en dit is een grote maar – er wordt met de cruisecontrol aan dezelfde fout gemaakt als bij sommige Renault-producten. Ergens logisch, want de twee merken hebben natuurlijk een samenwerkingsverband. Het is echter minder prettig, want ook hier wordt onder specifieke omstandigheden het rempedaal onder de voet van de bestuurder weggetrokken. Zoals we al eens bij een andere rijtest benoemden: een bijzonder vervelende ervaring. Die specifieke omstandigheid doet zich voor bij het activeren van de cruisecontrol. Nu zou de truc kunnen zijn om dat systeem uit te laten. Dat werkt, maar zo’n systeem zit erop om het leven makkelijker te maken, en op deze manier wordt dat voordeel tenietgedaan.
Nissan heeft ongeveer in het midden van de middenconsole de rijmodischakelaar gemonteerd. De standaardmodus is al zo lekker dat we nagenoeg niet geneigd zijn om ertussen te schakelen. Omdat het toch ons werk is, hebben we het toch maar gedaan. De sportmodus is hier een behoorlijk nutteloze stand. De keuze van fabrikanten om een sportmodus te programmeren bij een beslist niet-sportieve auto zal me een raadsel blijven. Sommige auto’s zijn lekker comfortabel en dat is meer dan genoeg. Er is dan geen enkele reden om de demping harder te maken en het sturen zwaarder; dat is gewoonweg minder comfortabel.
Als je al weg wilt blijven van de standaard ‘Normal’-modus, switch dan naar Eco. Dan verandert de auto van een prima auto voor een lange rit in een heerlijk onthaastende en ontspannen metgezel. Het rijkarakter wordt extra gemoedelijk, met een rustige vermogensafgifte die perfect past bij het comfortabele karakter van deze auto. We bedoelen dit dan ook als een groot compliment.
De Nissan Qashqai doet tijdens het rijden niet gigantisch veel bijzonders. Maar met de huidige maatstaven, waarbij iedereen het wiel opnieuw uit wil vinden, is dat eigenlijk erg lekker. De auto rijdt normaal en toegankelijk, dat is genoeg.
Opvallende fijnigheden
Bij het instappen in de auto worden we verrast door een prettige verzameling van fijne materialen. Zacht leder op de prettige fauteuils, suède op het dashboard en prima aanvoelend kunststof op de middenconsole. Dat allemaal wordt afgemaakt door een opvallend wit stiksel dat het geheel prima samenbrengt. Op de materiaalkeuze in de Nissan is niets negatiefs aan te merken. Het is gewoon een prettige plek om te zijn.
Over de aandrijving is al het een en ander verteld. De 205 pk en 330 Nm koppel die op de voorwielen terechtkomen, zijn genoeg voor het onderstel. Bovendien merken we in de praktijk dat soepelheid hier de hoofdtoon voert. Nissan heeft hier als een Michelin-chef staan koken en het resultaat mag er zijn.
Ook dankzij de samenwerking met partner Renault heeft de Nissan Google ingebouwd. Dat werkt dan ook goed. Het is herkenbaar en maakt het voor vrijwel iedereen makkelijk toegankelijk.
Opvallende tegenvallers
Mocht je enorm fan zijn van duikboten of andere vormen van marinevervoer, dan is dit wellicht wél geslaagd. Maar als wij een auto in de achteruitversnelling zetten, hoeven we niet direct een orkest aan piepjes en toontjes te horen die overeenkomen met die van een onderzeeër.
Het autonoom bewegen van een rempedaal is vervelend. Zelf willen we bepalen wanneer we dat bewegen; daar hebben we geen hulp bij nodig. Het is vanzelfsprekend dat de auto autonoom remt bij het inschakelen van het adaptieve cruisecontrol-systeem, maar het fysiek naar beneden trekken van het enige pedaal waarmee we zelfstandig kunnen afremmen, is gewoon niet de juiste oplossing.
Anno 2026 verwachten we een heleboel, maar niet het nodig hebben van een kabel om Android Auto of Apple CarPlay te gebruiken. Die verbindingen mogen best draadloos zijn, ondanks het prettige, ingebouwde Google-systeem.
Wat krijg je erbij?
Behoorlijk veel. Toegegeven, we rijden de meest complete uitvoering van de Japanse C-segmenter: de zogeheten Tekna+ versie. Dat betekent dat Nissan de optielijst uitgerold heeft als een Perzisch tapijt en achter alles een vinkje gezet heeft.
Zo zijn de lederen stoelen voorzien van verwarming, ventilatie en zelfs een massagefunctie (niet de beste massagefunctie, maar toch een massagefunctie). Ook de achterbank en het stuur zijn verwarmd. Voor de bestuurder staan een 12,3 inch digitaal instrumentarium, een even groot infotainmentscherm met Google ingebouwd en een head-up display klaar. Alles werkt logisch en snel, precies zoals het hoort. Ook is het makkelijk genoeg om erdoorheen te navigeren, zodat men niet drie avonden met hoofdpijn en een handleiding op de bank zit.
Verder beschikt de Qashqai over matrix-ledkoplampen, een panoramadak, een 360-gradencamera, Bose-audio, een elektrische achterklep, een draadloze telefoonlader en ProPILOT Assist met adaptieve cruisecontrol. Eigenlijk ontbreekt alleen een ingebouwde koffieautomaat. Daarvoor kan er altijd naar een Shell gereden worden als de 55 liter grote benzinetank (bijna) leeg is.
Conclusie Nissan Qashqai E-power
Wellicht niet verrassend, maar er gaat erg veel goed. Toch springt de Nissan er nergens echt bovenuit. De aandrijving is prettig in dagelijks gebruik en dankzij een goed verbruik en een grote benzinetank is een flinke actieradius makkelijk mogelijk. Echt inventief is het echter niet. Het interieur is een heel fijne plek om te zijn, met goed uitgekozen materialen, een fijne zitpositie en een goede afwerking.
Het zijn allemaal dingen waar we blij van worden, maar ook dingen die de concurrentie ook naar de markt brengt. Dat maakt de Nissan Qashqai toch best generiek. Maak echter niet de vergissing te denken dat “generiek” niet goed kan zijn, want dat is de auto zonder twijfel. Zelfs in het drukke C-SUV-segment is het een hele goede optie en zeker een die een overweging verdient.
De Nissan Qashqai staat in de Nederlandse prijslijst vanaf € 41.830,-. Dat kan oplopen tot € 49.880,- voor de Tekna+ zoals wij hem reden. In België staat er een Nissan Qashqai op de oprit vanaf € 29.690,-, wat op zijn beurt op kan lopen tot € 40.190.
